در آن لحظه كه انسان خود را به كمك يك نيروي برتر از ماده نيازمند مي‎يابد، دل به سوي آفريدگار دانا و توانا و مهربان جهان مي‎آورد، راز و نياز خود را با او در ميان مي‎نهد و او را به كمك مي‎خواند. در آن لحظه كه آدمي به كمال و شكوه بي‎نهايت آفريدگار جهان مي‎انديشد، سراپا شيفتة آن مي‎شود و دل و جانش به خضوع و خشوع مي‎گرايد و با آهنگ فطرت در برابر آن همه كمال و عظمت، سر تعظيم فرود مي‎آورد. سر به زمين مي‎سايد و زبان به ستايش مي‎گشايد. آري نماز مراسم مخصوصي براي ستايش خدا و راز و نياز با اوست، كه در آن جنبه هاي ارزنده و آموزندة خاصي وجود دارد. نماز سرود عشق و آهنگ آسماني، سرود فضيلت و پاكي، توحيد و يكتاپرستي است كه روح و جان ما را از شرك و آلودگي شست و شو مي‎دهد. اين نماز آتشي مي‎شود در خرمن فحشا و منكر، اينجاست كه قرآن مي‎فرمايد: «ان الصلوه تنهي عن الفحشاء و المنكر، عنكبوت آية 29»
امام خميني در بيانات خود راجع به نماز مي‎فرمايد: «به نماز و مساجد اهميت دهيد كه پرونده هاي دادگستري مال بي نمازهاست و نمازخوانهاي واقعي در دادگستري پرونده ندارند. ... نماز يك كارخانة انسان سازي است.»با توجه به جايگاه نماز و اهميت آن، ما معلمان ابتدايي به نوبة خود وظيفة خطيري را در آموزش و ترويج نماز بين دانش‎آموزان داريم چرا كه اساس تربيت ديني افراد از دوران ابتدايي شروع مي‎شود. لذا وظيفه داريم در مدرسه و خارج از آن تلاش بر ترويج فرهنگ نماز در بين دانش‎آموزان بگونه ای جذاب داشته باشيم، زيرا كه اگر آموزش در دوران ابتدايي جالب و لذت بخش و دلپذير باشد؛ تأثيرات مثبتي را از خود به يادگار خواهد گذاشت.