افكارم مشغول است، به حرف رهبرم فكر ميكنم كه سال جديد را سال نوآوري و خلاقيت نام نهاده است. با خود ميگويم با اين افرادي كه در كوچه، خيابان و مدرسه و … با آنها در ارتباط هستم هرگز نمي‎شود حرف خلاقيت را هم زد. در همه جا مدام حرف پول، ماديات، اضافه كار، حقوق، مزايا، گروه و برجستگي و تشويقي و غيره است و ديگر از تعامل همكارن در مورد يادگيري شيوه‎هاي نوين تدريس خبري نيست! بخصوص كه با نمرات ارزشيابي مستمر كار معلم را براي دادن نمره به دانش‎آموز بسيار راحتر كرده‎اند!!! (البته بنده حوزه كاري خودم را ميگويم) جاهاي ديگر هم همينطور. اگر يك معلم در مدرسه خواست با روشي خلاق آموزش دهد و دانش آموزان را به تفكر خلاق وا دارد؛ ابتدا با اعتراض شديد همكاران روبرو مي‎شود و در پي آن طعنه و نيم طعنه هاي آنان است كه نمك بر زخم دلش مي‎پاشد. آفتابه لگن هفت دست؛ شام و نهار هيچي!!! خانم تورا خدا ديگر فرع را ولش كن و به اصل بچسب!!! نمي خواهي ارزشيابي ها را شروع كني!!! خانم كي كلاس جبراني براي شاگردانت ميگذاري!!! برو به جاي اجراي نمايش حكومت بني عباس در ساعت هديه‎ها قدري نسبت و تناسب با بچه ها كار كن تا رياضي عقب نمانند!!! …. و اينها نمونه أي از زخم زبانهايي است كه در مدرسه، معلم با آن روبرو مي‎شود و اينجاست كه انسان با خود فكر ميكند كه آيا با چنين افرادي در اجتماع مي‎شود خلاقيت و نوآوري داشت؟!!! و آيا اينگونه برخوردها خلاقيت و نوآوري را در ذهن ها نميميراند؟!!! و آيا با اين جريانات در اجتماع ميتوان نوآوري داشت؟!!! اندكي با خود فكر ميكنم ولي عاقبت افكاري به ذهنم خطور ميكند كه مرا بسيار تسكين ميدهد. بله با وجود همه اين مشكلات باز هم ميتوان با خلاقيت و نوآوري به توسعه فرهنگي و اجتماعي دست يافت. مگر افراد جامعه ما از زمان پيامبر و عصر جاهليت بدترند؟! كه صد البته نه! وقتی پيامبر بزرگ ما مسلمانان در عصر جاهليت و زماني كه عرب هاي جاهل دخترانشان را زنده به گور ميكردند بدون هيچ سلاحي و با عده قليل تازه مسلمانان توانستند با توكل و استمداد از حضرت باريتعالي و ايماني استوار و پشتكار و صبر و تحمل مصائب، امت عظيم اسلام را شكل دهند و حكومت عظيم اسلامي ايجاد نمايند پس ما هم اگر بخواهيم با خلاقيت و نوآوري به توسعه فرهنگي و اجتماعي و سياسي و اقتصادي دست يابيم حتما ميتوانيم و اينجاست كه ميگويم: آري خواستن توانستن است.