پاسخ اين سوال كوتاه و ساده نيست. همه ي برنامه هاي سياسي، اجتماعي و اقتصادي و فرهنگي يك ملت را شامل مي شود. بسياري از ملتهاي در حال توسعه دريافته اند كه بايد با غيرت و شدت در جهت صحيح كار كنند ولي اغلب فراموش كرده اند كه اگر نتيجه ي كار امروز را هم امروز بخورند سرمايه أي براي فردا نخواهند داشت. فراموش كرده اند كه كار آنان وقتي به ثمر خواهد نشست كه قناعت پيشه كنند. از پرخواهي و پرخوري بپرهيزند. وضع اجتماع در حال توسعه همانند شهري است كه در محاصره دشمن است. در چنين شهري كار و كوشش و فداكاري شب و روز يا گرما و سرما نمي شناسد. در چنين شهري چون خواربار محدود است و بايد مدتي دوام بياورد؛ اگ عده أي از سربازان را مامور كنند تا در قصر فرماندهان گل كاري كنند و يا براي زنان زيور آلات بسازند، مسلما براي نجات شهر كوتاهي كرده اند. آنچه بايد كرد كارهاي اساسي و لازم است و تجمل و كار زائد و تفنني در چنين شهري حرام است.