در سال تحصيلي جاري صبح يكي از روزهاي پاييزي با نشاط در سر كلاس حاضر شدم كه با تعجب ديدم دو نفر از بچه‎ها به شدت در حال گريه هستند. از آنها علت را جويا شدم كه نماينده كلاس گفت: خانم! منزه يك هفته است كه مادرش در بيمارستان بستري است و چون مادرش را نديده گريه مي‎كند . فاطمه هم به او گفته من هم يكماه است پدرم را نديده ام و اينها چون پدر و مادرشان را نديده اند گريه مي‎كنند.» من رو به آنها كرده و گفتم: اشكالي ندارد شما بايد براي سلامتي پدر و مادرتان دعا كنيد و قدر آنان را بدانيد. حالا من چه كنم كه مادر و پدرم را پنج سال است نديده ام. آنها به رحمت خدا رفته اند.» تا اين را گفتم زينب به حرف آمد و گفت: «خانم پس من چه كنم كه يكسال است مادرم را نديده ام» با اين حرف اشك در چشمان همه حلقه زد و به صبر زينب آفرين گفيم. آري او يك سال بود كه مادرش را به طور ناگهاني از دست داده بود. آن وقت براي شادي روح همه پدر و مادران كه به رحمت خدا رفته بودند (منجمله مادر زينب)؛ دعا كرديم.