اگر مخترع بودم دفتری را اختراع می کردم که به مبصرها کمک کند یعنی اسم بدها و خوبها را  بنویسد و هی داد بزند بچّه های عزیز ساکت باشید!!!! آخر گلوی این مبصرها درد می گیرد از بس می گویند ، بچّه ها ساکت باشید!!!
بچّه های خیلی ساکت هم این قدر سر و صدا می کنند که انگار بلندگو قورت داده اند ولی من نمی دانم این همه صدا را از کجا آورده اند؟! تازه حالا دیگر بچّه ها جلوی خانم یا آقای معلّم هم صدا می کنند!!! راستی داشت دفترم را یادم می رفت. می خواهم در دفترم یک دستگاهی بگذارم که عکس بچّه هایی که ساکت هستند را هم بگیرد ولی عکس بچّه های بد را نگیرد چون ممکن است آبرویشان برود!
می خواهم به دفترم یک دوربین مخفی بگذارم که بدون اینکه بچّه ها بفهمند از کارهای بد و خوب آنها فیلم بگیرد .

اسم دفترم هم دفتر کمک مبصر است و من هم وقتی اختراعم را ساختم آنرا بدون پول به تمام مبصرهای جهان هدیه کنم تا آنها اینقدر خسته نشوند!! من می دانم بچّه ها چقدر سر و صدا می کنند. البتّه کشور ما ایران هیچ بچّه ی پر سر و صدایی ندارد ؟؟؟          

نویسنده : فاطمه قاسمی کلاس پنجم دبستان اندیشه