در نظام الهي، تعليم و تربيت، وسيله‎اي براي رشد و تكامل انسان و رسيدن به توسعه‏ي پايدار معرفت و آگاهي است. تعليم و تربيت، زمينه و شرايط مناسب را براي گسترش توسعه‎ي هدفمند و كسب فضائل اخلاقي در دانش‎آموزان فراهم كرده و انسان‎هايي برخوردار از شايستگي، قابليت و توانمندي ضروري براي زندگي فردي  و اجتماعي تربيت مي‎كند. رسالت تعليم و تربيت مجموعا در خلال برنامه‎ها و فعاليت‎هايي است كه گاه از دانش و اطلاعات موجود در كتاب‎هاي درسي و گاه از جريان برنامه‎ها و تلاش‎هايي كه با فعاليت معلم و دانش‎آموز در فرصت‎هاي مختلف براي بهبود يادگيري انجام مي‏گيرد، حاصل مي‎گردد.

امر تعليم و تربيت فرآيند بسيار پيچيده و مشكلي است كه ساده انگاشتن آن فاجعه‏اي عظيم و اجتماعي به بار مي‏آورد. عشق به كودكان، احساس مسئوليت مداوم نسبت به پرورش آنان، به وجد آمدن از شادي‏هايشان، رنجور شدن از درد و رنج آنان، دغدغه‎هاي آينده‎شان را داشتن، سوداي سعادت و شادكامي‎شان را در سر پروراندن و در بيم و اضطراب بودن، انديشه‎هاي مشترك هر پدر و مادر و مربي آگاه است. همين تفكرات سرنوشت‏ساز، تمامي انسان‎هاي جهان را به يكديگر نزديك و آنان را به هم پيوند مي‏دهد.

هم چنين تمركز و مشاهده، دو عنصر اصلي و جدايي ناپذير تفكر انساني هستند و هرچه عميق‏تر باشند، به همان نسبت قدرت تشخيص و بازنگري و بازآموزي را بيشتر مي‏كند و در تقويت كاركردهاي حواس پنجگانه عامل مهمي به شمار مي‏آيند. چنانچه دانش‏آموزي در كلاس روي متن تاريخ، علوم اجتماعي، رياضي و فارسي و قرآن و ... تمركز داشته باشد و معادل‎هاي آنان را در زندگي روزمره و جهان اطراف خود مشاهده نمايد، هيچگاه آن‏ها را از ياد نخواهد برد.

بنابراين اگر مي‎خواهيم دانش‎آموزان ما به صورت مخزن دانش و انبار اطلاعات در آيند، لازم است از همان سالهاي نخستين زندگي‏شان، چگونه كشف كردن محيط را به آنان بياموزيم و طعم موفقيت در كارهاي گروهي و پيشرفت در مشاركت‎هاي جمعي را به آنها بچشانيم. چنانچه مدارس ما صرفا با اتكا به آموزش‎هاي رسمي بخواهند جذابيت فرهنگي-تربيتي خود را حفظ نمايند، قادر نخواهند بود. مگر اين كه از طريق فعاليت‎هاي فوق برنامه شامل(فعاليت‎هاي مكمل متصل و مستقل، امور اجتماعي، مراسم مذهبي، گردش‎هاي علمي- تفريحي- اردويي، ورزش، موسيقي و تئاتر وكارهاي گروهي و ...) خلاء موجود در برنامه‎هاي درسي رسمي را جبران و نشاط و شادابي از دست رفته را از طريق اصلاح نظام يادگيري و پرداختن به مهارت‎هاي زندگي در محتواي برنامه‎ي درسي و نيز ارجحيت دادن ساعات فوق برنامه نسبت به برنامه‎هاي موظف درسي باز يابند.