تاثير خانواده ها در تربيت نسل آينده
خانواده، مدرسه‏اي است كه انسان از بدو تولد تا پايان شش سالگي، بيش از نيمي از شكل گيري شخصيت، جهت گيري رفتارهابش در آنجا صورت مي‏گيريد. در اين مدرسه پدر و مادر الگوسازان اصلي فرزندان به حساب مي‏آيند و هر گونه رفتار و منش آن‏ها در ارتباط با همديگر و يا در رفتار با فرزندان مورد تقليد و تبعيت و همانند‏سازي آنان قرار مي‏گيرد. گرايش‏ها و علائق والدين در تمام امور، سمت‏گيري رفتاري فرزندان را سازمان مي‏بخشد. اين سازمان دهي 65 درصد شخصيت آنان را شامل مي‏گردد و آنان وقتي وارد مدرسة دوم كه نطام تعليم و تربيتي رسمي جامعه است مي‏گردند، بسياري از رفتارهايي كه منشأ توفيق و موفقيت آنان است و يا برعكس موجبات اختلال رفتاري يا گمراهي آنان را فراهم مي‏كند، در آنان ساخته و پرداخته گرديده است.

ميزان اهميت آموزش والدين به حدي است كه امروزه سراسري نمودن چنين آموزش‏هايي را مؤكد مي‏سازد و انجام چنين نهضتي تنها در ساية مساعدت و تلاش تمامي قشرهاي اجتماعي امكان پذير مي‏گردد. چنانچه نهضت سراسري «آموزش خانواده» در ساية همراهي و همگامي تمامي رسانه‏هاي جمعي و تأكيد تمامي مسئولان و متوليان سياسي، اجتماعي و تربيتي كشورمان تحقق يابد، نه تنها نظام خانواده از استحكام و پويايي مطلوب خويش بهره‏مند خواهد گرديد. بلكه نظام اجتماعي و تربيتي كشورمان رشدي سريع‏تر و توسعه‏اي پايدارتر را شاهد خواهد بود.