گفت: دروازه بان دلم!

گفتم: اين هم شد كار! برو تو خط حمله!

گفت: فكرم از دروازه مطمئن نيست.دلم يك دروازه است.اگر كنترل نكنم، مي‏بيني پي در پي گل مي‏خورم.

گفتم: مثلا چه گلي؟

گفت: گل گناه، گل هوس، گل غرور، گل دوستي‏هاي حساب نشده، گل غفلت از آينده و آخرت!

گفتم: چطور است جمع شويم و با «تيم ابليس» بازي كنيم.

گفت: به شرط اينكه خودم درذوازه بان باشم جون مي‏دانم كه از چه زاويه‏أي «توپ گناه» را به طرف دروازه دلها، شوت مي‏زنند.

گفتم: قبول ولي از كجا اين تجربه را كسب كرده‏اي؟

گفت: زاوية حملة ابليس «غفلت» است و «غرور» وقتي چراغ «ياد» خاموش مي‏شود، غرور به دشمن «گرا» مي‏دهد. آنگاه گل گناه دروازه دل را مي‏گشايد. شيطان حريف قدري است، نمي‏شود آن را دست كم گرفت.

گفتم: پس تو «خط دفاع» را دوست داري!

گفت: آدم اگر نتواند دفاع خوبي داشته باشد، مهاجم خوبي هم نمي‏شود.

گفتم: ديگر بايد مراقب كدام زاويه بود؟

گفت: خواهي نخوري ز تيم ابليس گل

بايد به دفاع از دل و ديده نشست

چون شوت شود بسوي دل توپ گناه

دروازة دل به روي آن بايد بست

گفتم: دروازه باني هم عجب لذتي دارد!

گفت: به شرط آنكه گل نخوري و حمله شيطان را دفع كني.«جهاد با نفس» به همين جهت بالاترين مبارزه‏هاست.