اما نظام آموزشي به شيوه‏ي پيشرو بر علوم روانشناسي و اصول يادگيري و تدريس استوار است. نقش اصلي و اساسي در فرآيند آموزش به عهده‏ي دانش‏آموزان مي‏باشد. همه‏ي برنامه‏ها و فعاليت‎هاي آموزشي با توجّه به نيازها، علائق و توانايي‏هاي فراگيران در هر دوره‏ي سني اجرا مي‏شود. در اين ديدگاه، يادگيري عبارت است از ايجاد تغييرات نسبتاً پايدار در رفتار بالقوة يادگيرنده مشروط بر اين كه تغيير بر اثر اخذ تجربه حاصل شده‏ باشد. تغييراتي كه در اثر برخورد و تعامل فرد با محيط در طرز تفكر، عادت‎ها، تمايلات و اطلاعات وي روي مي‏دهد. نقش معلّم در فرآيند آموزش كمك به يادگيرنده است تا او بتواند تغييرات مطلوب را در رفتار خود به وجود آورد. معلّم مي‏كوشد شرايطي فراهم آورد كه دانش آموزان به طور فعال در جريان آموزش شركت داشته ‏باشند. او براي هر جلسة آموزش طرح درس، هدف‎هاي كلي و جزئي و رفتاري را مشخص مي‏كند و دانش‏آموز نيز مي‏داند كه انتظار معلّم از او چيست؟ معلّم به عوامل يادگيري دقيقاً توجّه دارد. توانايي جسمي، عقلي و عاطفي و تفاوت‏هاي فردي، علائق و نيازها، وضعيت خانوادگي، سابقه‏ي تحصيلي و مشكلات تربيتي دانش‏آموزان را مورد بررسي قرار داده و براي رفع آن‎ها چاره جويي مي‏كند. معلّم به منظور تأمين محيط آموزشي مناسب و فراهم آوردن شرايط بهتر يادگيري، از ابزار كمك آموزشي نظير: انواع تصويرها، اسلايدها، چارت‎ها، پوسترها، وسايل آزمايشگاهي، نوارهاي صوتي، ويدئو و كامپيوتر و … استفاده مي‏كند. معلّم مي‏داند با به كارگيري اين وسايل جريان يادگيري را تسهيل مي‏كند. او با طرح پرسش‎هاي مناسب تفكر خلاق را در دانش‏آموزان ايجاد كرده و قدرت تفكر منطقي را در آنان افزايش مي‏دهد. هدف از ارزشيابي در اين نظام آموزشي، شناسايي نواقص و نارسايي موجود در فرآيند ياددهي و يادگيري و كوشش در رفع آن است.