مدرسه براي ما آموزگاران پر از خاطرات تلخ و شيرين است. روزي از روزها براي آزمايش علوم پنجم (مشاهده جلبكها با ميكروسكوپ) از بچه ها خواسته بودم تا از بركه نزديك مدرسه، آبي كه حاوي جلبك باشد به كلاس بياورند. يكي از دانش آموزان آن روز در شيشه مربايي؛ مقداري آب تهيه كرده بود تا در ساعت علوم محتويات آن را زير ميكروسكوپ مشاهده كنيم. زنگ تفريح آن دانش آموز نگران و سراسيمه به دفتر كلاس آمد كه وحيد آب داخل شيشه را سركشيده است. نگران به طرف وحيد رفتم و از كارش سوال كردم. او با شادماني گفت: «بلي، آب را كه خوردم هيچ، كرم داخل آن را هم خورده ام». او حتي از مزه كرم هم براي ما گفت!!!!

تازه فهميدم كه در آبي كه آن دانش آموز آورده زالو نيز وجود داشته است. نگرانش شدم اما او اصلا نگران نبود و با خنده جسارتش را براي ما تعريف مي كرد. از او خواستم كه وقتي به خانه برمي‎گردد به دكتر برود. روز بعد او پيش از همه، سر و مر و گنده، در مدرسه حاضر بود در صورتي كه انتظار داشتم از دل درد و ناراحتي، غيبت كند. خدا را شكر كرديم كه اين حادثه به خير گذشت؛ ولي برايم تجربه شد كه از اين به بعد، نظير اين گونه وسايل را دانش‎آموزان به دفتر مدرسه تحويل دهند.