روزه گرفتن ….

يعني پيكاري دروني جهت آماده شدن، براي پيكارهاي سخت بيروني و رمضان كلاس آموختن است. كلاسي در قلب اجتماع و معلمانش همه پيامبران خدا، از ابراهيم تا محمد(ص) و همه امامان از علي(ع) تا مهدي(عج) و همه رهبران بحق مردم از آغاز تا به امروز و تا هميشه و كتابش قرآن است. رمضان اردوگاه مهيا شدن است براي پيكاري رهايي بخش از ستم ستمكاران و ظلم بيدادگران، اردوگاه آموزش است. سربازانش تودة مردم و افسرانش فرزندان مردم. رمضان ماه وحي است براي آگاهي مردم. رمضان فروردين است در انديشه‎هاي مردم و عيد فطرش نوروز است در بيدار شدن مردم و جشنش، جشن انقلاب است در برانگيختن مردم. پس خدا رمضان را آفريد تا انسان را زنده سازد و رمضان از تنهاي اسير، انديشه‎هاي آزاد مي‎خروشاند؛ همانگونه كه نوروز از شاخه‎هاي خشك، گلهاي سرخ مي‎شكوفاند! در فروردين نور آفتاب است كه خاك مرده را بيدار مي‎كند و در رمضان تابش وحي است كه انسان در بند را آگاه مي‎سازد. رمضان ماه بازگشت پيامبران، باز آمدن ابراهيم، زنده شدن موسي، برانگيخته شدن محمد(ص) و ماه تابيدن آفتاب برگورستان سرما و سكون، ماه خدا و سخن گفتن با خدا، ماه بيدار سدن و بيدار كردن مردم، ماه آگاه كردن آنان كه نمي دانند و ماه تذكر به آنان كه مي‎دانند.

همانگونه كه نماز را در هر روز پنج نوبت مي‎خواني تا تو را از فراموش كردن، رنگ باختن، تسليم شدن، تن در دادن، حقير شدن و فريب خوردن نجات دهد و ترا از بازگشت مجدد بسوي شرك و نفاق و كفر مانع شود.

روزه گرفتن نيز …

در هر سال آنهم نه يك روز بلكه سي روز، يكي از علل و فلسفه اش اين است كه خوردن و خوابيدن هدفت نشود، ايده آلت نگردد و ترا اسير خود نسازد. تا نشانت دهد كه فقط رفاه مادي، فقط آسايش زندگاني، فقط برخورداري اقتصادي هدف ما نيست، شايسته انسان نيست، فلسفة خلقت نيست، علت حيات نيست. كه دنيا چراگاه گوسفنداني نيست كه خوب بخورند تا بخورندشان و خوب بنوشند تا بدوشندشان. دنيا جنگل پر آب و ميوه‎أي نيست كه حيوانات مرفه و بي خيال پرورش دهد. ماشين جوجه كشي و مزرعه پروار بندي نيست؛ دنيا مكان انسان شدن است. فضاي بزرك نكامل يافتن است. هدية با ارزش خداوند براي خدائي شدن است. محل علي شدن و بارگاه حسين شدن است و … تو با روزه گرفتنت ، با نماز خواندنت و با حج كردنت، آنچنان بودن را انكار مي‎كني، از بند خواب و خوراك و آنچه از رفتن بازت مي‎دارد رها شو، از نتاوب توليد براي مصرف و مصرف براي توليد، كار براي نان و نان براي كار ، پول براي ماندن و ماندن براي پول و از هر سلسله‎أي كه ترا در بند مي‎كشاند، آزاد شو. پس رمضان اردوگاه آموزش براي پيكار است و اين بعد رمضان، بيش از هر بعد ديگرش بكار امروزمان مي‎آيد. بعدي كه رمضان را به محرم مي‎پيوندد كه رمضان بدون محرم رياضت كشيدن است! رمضان كلاس آموختن براي رها سدن است و آنان كه حسين را ترك كردند كلاس رمضان نديده بودند و آنان كه ياريش دادند بهترين شاگردان رمضان بودند! پس بكوش رمضان را بهتر بشناسي و راهش را بهتر بروي. پس در رمضان بياموز تا در محرم قدرت رفتن داشته باشي! رمضان ماه خدا و ماه آمرزش گناهان، گناه آنان كه غافل بودند و اسير دستهاي توطئه گر و پنهان بودند و حالا در رمضان آگاه شو تا مصمم برفتن و پيوسن، كوشيدن و جان دادن باشي و خود را براي قيام موعود آماده سازي و لذا گناهان را، غفلت‎ها و خطاها را خداوند رحمان مي‎بخشد و در چنين فضايي با چنين تصميمي « اذا جاء نصرالله والفتح …..» پيروزي فرا مي‏رسد. پس رمضان ماه خداوند، ماه بخشش كناهان، ماه آموزش و آمادگي براي خودسازي و مهيا شدن است و در اينجاست كه در قنوت نمازت بخوان: «ربنا افرغ علينا صبرا و ثبت اقدامنا وانصرنا علي القوم الكافرين خدايا از صبر لبريزمان كن و قدمهايمان را استوار دار و بر كافران پيروزمان دار»