1. حذف استرس نمره و امتحان از دانش‎آموز و خانواده‎ها،
2. همكاري بيش‎تر اوليا در فعاليت‎هاي كلاسي،
3. شكوفايي خلاقيت و تفكر خلاق در كودك،
4. جايگزيني چالش و بازخورد به جاي تهديد و نمره،
5. بالا رفتن استقلال، اطمينان و اعتماد به نفس در دانش‎آموزان،
6. توجه به نيازهاي اجتماعي- عاطفي دانش‎آموزان و افزايش مهارت‎هاي ارتباطي- عاطفي بين كودكان در مدرسه،
7. افزايش انگيزه براي يادگيري و توجه بيش‏تر به ارزشيابي مستمر،
8. آماده سازي كودك براي آينده،
9. آموزش خود سنجي و همسال سنجي به دانش‎آموزان،
10. برقراري ارتباط عاطفي بيشتر بين معلم و دانش‎آموز و اولياي آنان،
11. رسيدن به جايي كه دانش‎آموزان از هم بپرسند كه «امروز چه ياد گرفته‎ايم؟» به جاي اين كه « امروز چه نمره‎اي گرفته‎ايم؟»

البته اين طرح اگر داراي معايبي نيز هست كه به شرح زير مي‏باشد:

1. وقت گير بودن و افزايش حجم كاري معلمان در خانه و مدرسه.
2. عدم تناسب طرح با حجم كتب درسي و زياد بودن دانش‎آموزان.
3. از بين رفتن روح رقابت سالم در بين فراگيران.
4. دانش‎آموز ضعيف سر نخي براي شانه خالي كردن از زير بار مسوليت مي‎يابد.
5. ملاك قطعي چون نمره، براي بيدار كردن دانش‎اموزان ضعيف از بين مي‎رود.
6. در بين قبول شدگان ديگر رتبه‎اي وجود ندارد و ظلمي آشكار به دانش‎آموزان ممتاز و قوي است.
7. در هر سال فقط دو سه ماه طول مي‏كشد تا معلم دانش‎آموز خود را بشناسد.
8. با بي رنگ شدن قبولي و مردودي انگيزة تلاش در دانش‎آموزان با استعداد نيز بي‏رنگ مي شود.
9. والدين اكنون حساس هستند كه فرزندشان نمرة 20 بگيرد، آنگاه به چه چيزي حساس باشند.
10. بنا بر محاسن ارزشيابي موجود، دانشگاه هم اين شيوه را پيش گرفتهاست، لذا به رغم محاسن ارزشیانی کیفی با توجه به امکانات موجود اجرای آن در سطح مدارس  کنونی تا خدودی امکانِپذیر نخواهد بود.