شــهر نايين شــهر «دارالــمومــنيـــن»       شــهر عالم پرور ايـران زميــن

شـــهر «ميــــرزا آيـت عظمــــــي» بود        آن‎كه نامــش تا ابــد برجـا بود

چون «مصــاحـب» در ريـاضــي پرتوان        نام او باشد هميــشه بـر زبان

شهر «عبــرت» شاعر شيـرين سحن        آنكه نامش شد صفاي انجمن

شهر «دكتـــر فاطمـــي» فــخر زمـان         آن دلــــير پاكــــباز شــــهرمان

آن كه در هـر جـاي كشور نام اوست        عالمي دلراه او را جستجوست

كــرده آبادش چــــنان «دكتــــر طبــا»        تا شده نايين هـم اينك با صفا

از مصـلــــي گويــــم و از «پيــــرنيــا»        رو بگيــر از مرقـدش پيـك صــبا

چون «رفيعا»، «مغربي»، «جامع»نگر      بــهر هر يك بنــگري مـانـده اثر

از «مشيرالدوله» ذكري مـانده است        آن‎كه نامـش تا ابد پاينده است

هم «اديب» و «عامري» شد جلوه‎گر       آن طرف بر«جلوه» هم بنما نظر

شاعري قطعه سرا همچون «جــلال»      آن‎كه بـوده با صـــفا و با كـــمال

از «منـوچــهـري» اگر گويــــم دمـــي       هست گفتارش يم وشعرم نمي

آن طرف «رزاقــــي» شيـــرين سخن      همچو بلبـل نغمـه دارد در چمن

با «پريشان» هر يكي لحظه نشست    او دگر در زندگي از غم گسست

گرچه كوته گفتـــه شد از شـــهرمان     افتـحار كشــــورند اين عالـــمان