ارزشيابي از فعاليت‎هاي آموزشي و پرورشي، به‎ويژه ارزشيابي پيشرفت تحصيلي، يكي از وظايف مهم هر نظام آموزشي در دنياست. اين عمل عمدتا توسط معلمان در كلاس درس، قبل از آموزش، در جريان آموزش و بعد از آموزش با مشاركت فعال دانش‎آموزان انجام مي‎گيرد و بنابراين ضرورت دارد كه معلمان در اين زمينه از مهارت‎هاي كافي برخوردار باشند. از سوي ديگر معلمان بايد باورداشته باشند كه ارزشيابي پيشرفت تحصيلي مانند آموزش فرآيندي است كه بخشي از آموزش است و به يادگيري دانش‎آموزان كمك مي‎كند. آنچه امروزه هر معلمي به آن نياز مبرم دارد، كسب مهارت سنجش و ارزشيابي در ضمن آموزش(فرآيند يادگيري- ياددهي) است.ارزشيابي پيشرفت تحصيلي كه بخش جدايي ناپذير فرآيند آموزش و تدريس محسوب مي‎شود، از زواياي مختلف و ابعاد گوناگون قابل تأمل و درخور توجه و تعمق است. با توجه به اهداف مترتب بر ارزشيابي آموزشي و بازخوردهاي حاصل از آن كه متضمن ارزيابي و اصلاح محتواي برنامة درسي، بهبود شيوه‎هاي تدريس و سنجش آموخته‎هاي فراگيران و تصحيح و تكميل آن مي‎باشد. توجه و تمركز در اين حوزه و بازنگري، اصلاح و غني‏سازي دانش، روش و نگرش و مهارت معلمان و نيز بهبود و متناسب‎سازي ابزارهاي اندازه‎گيري وظيفة مهم و اساسي است كه اداره كل سنجش و ارزشيابي با بهره‎گيري از توان انديشمندان، صاحب‎نظران و كارشناسان بصير و خبره بايستي مصمم به ايفاي اين رسالت خطير باشد. با نزديك شدن فصل امتحانات و وجود اضطراب دانش آموزان بر استرس خانواده ها افزوده و اين امر باعث تعدد دفعات مراجعه اوليا به مدارس مي شود. تعدد مراجعه اوليا به مدرسه نيز باعث مي‎شود كه امر ارزشيابي دانش‏آموزان با خدشه مواجه گردد. از طرفي نمرات ارزشيابي مستمر به خانواده‎ها اين جسارت را مي‎دهد كه از معلم بخواهند تا با ديد فضل و بخشش به امر ارزشيابي نگاه كنند. امروزه در مدارس ما هدف از ارزشيابي گم شده است در صورتيكه از گذشته‎هاي بسيار دور تاكنون، افرادي كه با تدريس و آموزش سروكار داشته‎اند، براي پي برن به ميزان موفقيت فراگيران خود و محتواي آموزش داده شده، به صورت‎هاي مختلف از ارزشيابي استفاده كرده‎اند. اجراي آزمون خدمات اجتماعي از سه هزار سال پيش در چين آغاز شد. در اين زمان يكي از امپراطوران تصميم گرفت شايستگي مأموران خود را بسنجد. از آن پس، كساني به مشاغل دولتي منسوب مي‏شدند كه نمره‎هاي خوبي در موسيقي، سواركاري، حقوق مدني، نويسندگي اصول كنفسيوس و آگاهي از تشريفات مي‎گرفتند. بر پاية منابع تاريخي در ايران در زمان شاپور، پادشاه ساساني، در جندي‎شاپور براي دانشجويان پزشكي، مجالس امتحان و آزمايش برگزار مي‏شد و به شركت كنندگان در امتحان به شرط موفقيت اجازه نامه پزشكي داده مي‎شد. در اواخر دورة زنديه براي آن كه مسلم گردد اطفال، شرعيات و تعليمات ديني را فرا گرفته‎اند، امتحان آخر سال در حضور علما، رجال شهر و اولياء آن‎ها به صورت فردي و شفاهي برگزار مي‎شد. در دورة قاجار، معلمان هر روز از شاگردان درس پرسيده و توانايي آن‎ها را از طريق امتحان ارزشيابي مي‎كردند. آنچه مسلم است كه ارزشيابي به نوبة خود نقش بسيار مؤثري در افزايش مهارت سخنوري و كارآيي افراد داشته‎است. در مدارس قديمي روم و يونان نيز امتحان شامل بيان شعر با صداي بلند و يا ارائة سخنراني بوده است.. تا قرن نوزدهم امتحان كتبي ناشناخته بود. شايد بتوان تلاش‎هاي انجام گرفته در سال‎ 1854 در مدارس بوستون آمريكا را به عنوان يكي از تلاش‎ها، براي استفاده از اندازه‎گيري در امر ارزشيابي به حساب آورد. در اين حركت سعي شد تا نمرات دانش‎آموزان به مثابه منبعي جهت ارزشيابي برنامه‎هاي آموزشي به كار رفته شود. به اين ترتيب امتحانات كتبي رايج گرديد.