تاثير خانواده ها در تربيت نسل آينده
خانواده، مدرسه‏اي است كه انسان از بدو تولد تا پايان شش سالگي، بيش از نيمي از شكل گيري شخصيت، جهت گيري رفتارهابش در آنجا صورت مي‏گيريد. در اين مدرسه پدر و مادر الگوسازان اصلي فرزندان به حساب مي‏آيند و هر گونه رفتار و منش آن‏ها در ارتباط با همديگر و يا در رفتار با فرزندان مورد تقليد و تبعيت و همانند‏سازي آنان قرار مي‏گيرد. گرايش‏ها و علائق والدين در تمام امور، سمت‏گيري رفتاري فرزندان را سازمان مي‏بخشد. اين سازمان دهي 65 درصد شخصيت آنان را شامل مي‏گردد و آنان وقتي وارد مدرسة دوم كه نطام تعليم و تربيتي رسمي جامعه است مي‏گردند، بسياري از رفتارهايي كه منشأ توفيق و موفقيت آنان است و يا برعكس موجبات اختلال رفتاري يا گمراهي آنان را فراهم مي‏كند، در آنان ساخته و پرداخته گرديده است.

ميزان اهميت آموزش والدين به حدي است كه امروزه سراسري نمودن چنين آموزش‏هايي را مؤكد مي‏سازد و انجام چنين نهضتي تنها در ساية مساعدت و تلاش تمامي قشرهاي اجتماعي امكان پذير مي‏گردد. چنانچه نهضت سراسري «آموزش خانواده» در ساية همراهي و همگامي تمامي رسانه‏هاي جمعي و تأكيد تمامي مسئولان و متوليان سياسي، اجتماعي و تربيتي كشورمان تحقق يابد، نه تنها نظام خانواده از استحكام و پويايي مطلوب خويش بهره‏مند خواهد گرديد. بلكه نظام اجتماعي و تربيتي كشورمان رشدي سريع‏تر و توسعه‏اي پايدارتر را شاهد خواهد بود.

تمام دلايلي كه در بحث قبل از ظهور آثار و تجليات وجود مقدس حضرت صاحب الامر امام زمان (ع) نقل شده، مربوط به افق شيعه و يا نهايت افق ممالك اسلامي بوده و اگر هم مثل جريان سازمان ملل مربوط به تمام عالم مي‏شد، به صراحت و وضوح نبود.
آيت الله سيد حسن ابطحي خراساني در صفحة 159 كتاب «آيا ظهور نزديك است؟» گفته است:«...انقلاب ايران سبب شده كه نام مقدس حضرت ولي عصر(عج) به تمام دنيا برسد و خداي تعالي به اين وسيله نام آن حضرت را در سراسر گيتي گسترش دهد، زيرا قبل از انقلاب بسياري از ممالك جهان بودند كه اولاً اطلاعي از مملكني به نام ايران نداشتند و اگر جمعي مي‏دانستند كه مذهب مردم ايران تشيع است باز عده‏اي از آن‏ها اعتقادات شيعه را نمي‏دانستند... اما بعد از انقلاب ملت ايران كه خبر آن در تمام دنيا منتشر گرديد آن‏چنان نام مقدس آن حضرت به تمام جهان با عظمت عجيبي پخش شد كه تعبيري بهتر از اين نيست كه بگوييم نور مقدس حضرت ولي عصر(عج) مانند طلوع صبح آن هم هنگام بيرون آمدن آفتاب پخش شده است...»
با توجه به پيروزي انقلاب اسلامي و ارتباط آن با امام عصر(عج) بهترين زمينه براي اين‏كه بتوانيم آن حضرت را به جهانيان معرفي كنيم وجود پيدا كرده است كه متأسفانه بسيار در اين جهت كوتاهي كرده‏ايم و با ضعف فكري كه عموماً در بين ما رايج است و هنوز باور نكرده‏ايم كه مي‏شود امام زمان(عج) در زمان ما ظهور بفرمايد، در نتيجه نيروهاي مادي و معنوي خود را در اين جهت به كار نگرفته و مشغول زندگي خود هستيم.
در مورد قيام‏هاي مورد تأييد در عصر غيبت مي‏توان به حديث شريفي كه در صفحة 283 كتاب سيماي آفتاب  از امام موسي بن جعفر(ع) چاپ گرديده، اشاره كرد:
عَنْ اَبِي الْحَسَنْ موسَي بنِ جَعْفَر(ع) قالَ:«رَجُلٌ مِنْ اَهْلِ قَم، يَدْعُو النّاسَ اِلَي الْحقِّ، يَجْتَمَعُ مَعَهُ قَومُ كَزَبُرِ الْحَديدْ لا تَزَلَّهُمُ الرِّياحُ الْعَواصِفِ وَ لايَمِلُّونَ مِنَ الْحَرْبِ وَ لايَجْنُبُونَ و عَلَي اللهِ يَتَوَكَّلُونَ وَ الْعاقِبَهُ لِلْمُتَّقينَ.»
اين حديث شريف در تأييد انقلاب اسلامي ايران استنباط مي‏شود كه قيامي به رهبري مردي از اهل قم كه مردم را به حق دعوت مي‏كند صورت مي‏گيرد كه طرفداران و ياران آن رهبر مردمي استوار و آهنين‏اند كه ابداً از جنگ خسته نمي‏شوند و از دشمن نمي‏هراسند و تنها به خدا تكيه مي‏كنند و عاقبت نيز از آن كساني است كه اهل تقوا هستند.
دهه مبارک فجر ایام تجلي شكوه ايمان وحدت ملت ايران مبارك باد.

حج در لغت به معناي «قصد» و در اصطلاح شرع به معناي « قصد زيارت خانة خدا» و انجام مناسك مخصوص......

شرح بيماري
افسردگي‌ عبارت‌ است‌ از احساس‌ غم‌، دلسردي‌، يا نااميدي‌ به‌ مدت‌ حداقل‌ 2 هفته‌ در اغلب‌ روزها و اغلب‌ ساعات‌ روز، به‌ علاوه‌ علايم‌ همراه‌ كه توانايي تفكر، احساس و رفتار شخص جهت عملكرد مناسب در تكاليف روزمره زندگي را مختل مي نمايند....
علايم‌ شايع‌
۱- از دست‌ دادن‌ علاقه‌؛ بي‌حوصلگي‌ و دل‌زدگي‌؛ ناتواني‌ از لذت‌ بردن‌.
۲- احساس‌ نااميدي‌؛ بي‌حالي‌ و خستگي‌.
۳- بي‌خوابي‌؛ خواب‌ زياد يا ناراحت‌.
۴- گوشه‌گيري‌ اجتماعي‌؛ احساس‌ بي‌ارزش‌ بودن‌ ومورد نياز نبودن‌.
۵- بي‌اشتهايي‌ يا پرخوري‌؛ يبوست‌.
۶- از دست‌ دادن‌ ميل‌ جنسي‌.
۷- مشكل‌ داشتن‌ در تصميم‌گيري‌؛ مشكل‌ داشتن‌ در تمركز.
۸- يكباره‌ به‌ گريه‌ افتادن‌ بدون‌ توضيح‌ مشخص‌.
۹- احساس‌ گناه‌ شديد به‌ خاطر وقايع‌ بي‌اهميت‌ يا خيالي‌.
۱۰- تحريك‌پذيري‌؛ بي‌قراري‌؛ افكار خودكشي‌.
۱۱- دردهاي‌ مختلف‌، مثل‌ سردرد، درد قفسه‌ سينه‌ بدون‌ شواهدي‌ از بيماري‌ جسمي.
و.....

اينجانب عفت الياس‏زاده نائيني با مدرك تحصيلي ليسانس آموزش ابتدايي در سال تحصیلی  ۸۴-۸۵ در سمت آموزگار چندپايه، در روستاي مزرعه امام، توابع شهرستان نايين در خدمت نونهالان اين منطقه بودم، كه پژوهش حاضر با موضوع «بكار گيري هنر در تثبيت مفاهيم فارسي»روي تعداد 6 نفر دانش‏آموزان پاية دوم دبستان «12 فروردين» صورت گرفت. در اين اقدام‏پژوهي تلاش شد تا با به كارگيري از هنر، مفاهيم درسي فارسي پاية دوم به نحوي مطلوب‏تر در ذهن دانش‎آموزان تثبيت گردد و تأثيرات

هنر يكي از مقوله‎هاي جدي فرهنگي هر جامعه است و دانشمندان آن را عالي‎ترين شكل فعاليت معنوي انسان دانسته‏اند. طبيعي است كه وقتي اين فعاليت معنوي امكان رشد بيابد، در غنا بخشيدن به فرهنگ اجتماعي ، كاربردي عظيم خواهد داشت. از سوي ديگر هنر در رشد، بالندگي و شكوفايي انسان، درك و شناخت جهان پيرامون در راه‏يابي به ژرفاي درون آدم‏ها، آشنايي با آداب و رسوم فرهنگ و اعتقادات اقوام گوناگون جهان، در ايجاد فضاي تفاهم و همبستگي ميان ملل، در تبادل اطلاعات وغيره، ياريگري شايسته و بايسته است. از هنر نه تنها در جهت اعتلا و رشد شخصيت بزرگسالان، گستردگي و تقويت استعدادهاي آنان در عرصه‏هاي گوناگون زندگي و تربيت حس زيبايي شناسي هنري و اجتماعي استفاده مي‏كنند، بلكه از آن به عنوان

با توجه به اين كه ارزشيابي وسيله‎اي است براي تعيين هدف‎هاي معلم به منظور تدريس، و هم وسيله‎اي براي ايجاد انگيزة بيشتر در يادگيري دانش‎آموزان است. به عبارت ديگر در نظر گرفتن ايام خاصي براي ارزشيابي و تعيين نمرة حاصل از آن، ملاك يادگيري فرد در طول دورة آموزش جايز نيست. متأسفانه در جامعة ما ارزشيابي فقط براي قضاوت در اين مورد به كار مي‏رود كه چه كسي ضعيف است و چه كسي قوي و چه كسي مي‎تواند به پاية بالاتر برود. لذا در ارزشيابي نوين، آموزگار طراح و راهبر آموزشي است و تنها به عنوان امتحان گيرندة سنتي مطرح نيست. ارزشيابي توصيفي(کیفی) داراي محاسن زيادي است، از جمله:

اولين گام براي توسعه و پيشرفت جامعه، تربيت دانش‎آموزان خلاق و متفكر و متعهد در مدارس است. كليد مسؤليت‎هاي هر معلّم در دواير تربيت و تدريس خلاصه مي‏شود كه اولي تقريباً همة زندگي محصلان را در بر مي‎گيرد و دومي عمدتاً به آموزش مطالب و مهارت‎هاي خاص اطلاق مي‏شود. البته تفكيك تربيت و تدريس غير ممكن است زيرا هر دو هدف غايي كمك به تغيير رفتار و شكل دادن به آن دنبال مي‎شود و هر معلّم ميزان موفقيت خود را در تعليم و تربيت با ميزان تغييرات مطلوب در رفتار دانش‏آموز ارزيابي مي‏كند.

تمام دلايلي كه در بحث قبل از ظهور آثار و تجليات وجود مقدس حضرت صاحب الامر امام زمان (ع) نقل شده، مربوط به افق شيعه و يا نهايت افق ممالك اسلامي بوده و اگر هم مثل جريان سازمان ملل مربوط به تمام عالم مي‏شد، به صراحت و وضوح نبود.

آيت الله سيد حسن ابطحي خراساني در صفحة 159 كتاب «آيا ظهور نزديك است؟» گفته است:«...انقلاب ايران سبب شده كه نام مقدس حضرت ولي عصر(عج) به تمام دنيا برسد و خداي تعالي به اين وسيله نام آن حضرت را در سراسر گيتي گسترش دهد، زيرا قبل از انقلاب بسياري از ممالك جهان بودند كه اولاً اطلاعي از مملكني به نام ايران نداشتند و اگر جمعي مي‏دانستند كه مذهب مردم ايران تشيع است باز عده‏اي از آن‏ها اعتقادات شيعه را نمي‏دانستند... اما بعد از انقلاب ملت ايران كه خبر آن در تمام دنيا منتشر گرديد آن‏چنان نام مقدس آن حضرت به تمام جهان با عظمت عجيبي پخش شد كه تعبيري بهتر از اين نيست كه بگوييم نور مقدس حضرت ولي عصر(عج) مانند طلوع صبح آن هم هنگام بيرون آمدن آفتاب پخش شده است...»

ارزشيابي از فعاليت‎هاي آموزشي و پرورشي، به‎ويژه ارزشيابي پيشرفت تحصيلي، يكي از وظايف مهم هر نظام آموزشي در دنياست. اين عمل عمدتا توسط معلمان در كلاس درس، قبل از آموزش، در جريان آموزش و بعد از آموزش با مشاركت فعال دانش‎آموزان انجام مي‎گيرد و بنابراين ضرورت دارد كه معلمان در اين زمينه از مهارت‎هاي كافي برخوردار باشند. از سوي ديگر معلمان بايد باورداشته باشند كه ارزشيابي پيشرفت تحصيلي مانند آموزش فرآيندي است كه بخشي از آموزش است و به يادگيري دانش‎آموزان كمك مي‎كند. آنچه امروزه هر معلمي به آن نياز مبرم دارد، كسب مهارت سنجش و ارزشيابي در ضمن آموزش(فرآيند يادگيري- ياددهي) است.ارزشيابي پيشرفت تحصيلي كه بخش جدايي ناپذير فرآيند آموزش و تدريس محسوب مي‎شود، از زواياي مختلف و ابعاد گوناگون قابل تأمل و درخور توجه و تعمق است.

لارنس اشتن هاوس اظهار مي‎دارد كه پژوهش« پرس و جويي نظام‎دار و همگاني است». يعني اگر تحقيق نظام‏دار نباشد و امكان استفادة آن براي همگان وجود نداشته‎باشد، نمي‎توان آن را پژوهش تلقي كرد. بر اين اساس پژوهش زماني معتبر و صحيح انجام مي‏گيرد كه از قبل پاسخي در اختيار نباشد و ضمن آن پاسخ پرسش‏هاي پژوهنده فراهم شود و علاوه بر دگرگوني در روش انجام كارها، پژوهنده را به طور ذهني و عملي به تغيير وا ‎دارد؛ در اين معنا پژوهش با اقدام آگاهانه، تعهدآور و ارادي يكي مي‏شود. به عبارت ديگر ضمن پژوهش، انديشه و درك پژوهنده رشد مي‎يابد و هم اينكه پژوهش بر موقعيت اجتماعي فعلي پژوهنده اثرگذار است. با اين تعبير پژوهش هدفمند و ارزشمند است.

در آن لحظه كه انسان خود را به كمك يك نيروي برتر از ماده نيازمند مي‎يابد، دل به سوي آفريدگار دانا و توانا و مهربان جهان مي‎آورد، راز و نياز خود را با او در ميان مي‎نهد و او را به كمك مي‎خواند. در آن لحظه كه آدمي به كمال و شكوه بي‎نهايت آفريدگار جهان مي‎انديشد، سراپا شيفتة آن مي‎شود و دل و جانش به خضوع و خشوع مي‎گرايد و با آهنگ فطرت در برابر آن همه كمال و عظمت، سر تعظيم فرود مي‎آورد. سر به زمين مي‎سايد و زبان به ستايش مي‎گشايد. آري نماز مراسم مخصوصي براي ستايش خدا و راز و نياز با اوست، كه در آن جنبه هاي ارزنده و آموزندة خاصي وجود دارد. نماز سرود عشق و آهنگ آسماني، سرود فضيلت و پاكي، توحيد و يكتاپرستي است كه روح و جان ما را از شرك و آلودگي شست و شو مي‎دهد. اين نماز آتشي مي‎شود در خرمن فحشا و منكر، اينجاست كه قرآن مي‎فرمايد: «ان الصلوه تنهي عن الفحشاء و المنكر، عنكبوت آية 29»

اسلام در زمينة اخلاق و آداب داراي معادن غني است كه اگر همة سخنان حكمت‎آميز دانشمندان، شعرا، ادبا و فلاسفه را يك جا جمع كنند؛ در برابر آيات قرآن و روايات معصومين(ع) ناقص است. هنگامي كه پيامبر اعظم(ص) فرمودند: «انما بعثت لاتمم مكارم الاخلاق؛ برانگيخته شدم تا فضايل اخلاقي را به حد كمال برسانم» حقيقتي را در دين مقدس اسلام آشكار نمودند.
مكتب اسلام و رهبر اين مكتب حضرت ختمي مرتبت(ص) براي اصلاح جامعه ابتدا به فرد رو مي‎كند و به او انواع انحرافات اخلاقي را نشان مي‎دهد و در مقابل، عدل و انصاف را توصيف مي‎كند و با تشويق به نيكي و عدالت و يادآوري اجر و پاداش و بيان عذاب‎هاي سخت الهي براي تخلف‎كنندگان، افراد را به سوي نيكي و پرهيز از پليدي سوق مي‏دهد و اين گونه است كه افراد و در نتيجه جامعه از هلاكت و بدبختي نجات مي‎يابند. لذا پيامبر اكرم(ص) زيربناي تربيت و توسعه فرهنگي را خانواده و والدين مي‎داند و در اين باره مي‎فرمايد: «ادبوا اولادكم فانكم مسئولون»

.

.

.

اما نظام آموزشي به شيوه‏ي پيشرو بر علوم روانشناسي و اصول يادگيري و تدريس استوار است. نقش اصلي و اساسي در فرآيند آموزش به عهده‏ي دانش‏آموزان مي‏باشد. همه‏ي برنامه‏ها و فعاليت‎هاي آموزشي با توجّه به نيازها، علائق و توانايي‏هاي فراگيران در هر دوره‏ي سني اجرا مي‏شود. در اين ديدگاه، يادگيري عبارت است از ايجاد تغييرات نسبتاً پايدار در رفتار بالقوة يادگيرنده مشروط بر اين كه تغيير بر اثر اخذ تجربه حاصل شده‏ باشد. تغييراتي كه در اثر برخورد و تعامل فرد با محيط در طرز تفكر، عادت‎ها، تمايلات و اطلاعات وي روي مي‏دهد. نقش معلّم در فرآيند آموزش كمك به يادگيرنده است تا او بتواند تغييرات مطلوب را در رفتار خود به وجود آورد. معلّم مي‏كوشد شرايطي فراهم آورد كه دانش آموزان به طور فعال در جريان آموزش شركت داشته ‏باشند.

در نظام الهي، تعليم و تربيت، وسيله‎أي براي رشد و تكامل انسان در رسيدن به توسعه پايدار معرفت و آگاهي است.تعليم و تربيت شرايط مناسب را براي كسب و گسترش فضائل اخلاقي در دانش‎آموزان فراهم كرده و انسان‎هايي برخوردار از شايستگي و توانمندي ضروري براي زندگي فردي و اجتماعي تربيت مي‎كند. لذا رسالت تعليم و تربيت مجموعا در خلال برنامه‎ها و فعاليت‎هايي است كه گاه از دانش و اطلاعات موجود در كتاب‎هاي درسي و گاه از جريان برنامه‎ها و تلاش‎هايي كه با فعاليت معلم و دانش‎آموز در زمان‎هاي مختلف انجام مي‎شود، حاصل مي‎گردد.
از طرفي امر تعليم و تربيت به منزلة استخوان بندي برنامه‎هاي توسعه‎ي جوامع بشري به حساب مي‎آيد. ميزان توجه دولت‎ها به اين امر و بودجه‏اي كه به آن‎ها اختصاص داده مي‎شود، ازشاخص‎هاي اصلي توسعه به شمار مي‎رود. در كشور ما بحث آموزش و پرورش تاكنون از جايگاه ارزنده‎اي در حل مسائل و مشكلات علمي و اجرايي برخوردار نبوده و اين شايد بدين لحاظ بوده است كه ما هنوز نتوانسته‎ايم رابطة مطمئن و پر جاذبه‎اي ميان كلاس‎هاي درسي، دانشگاه، دستگاه‎هاي اجرايي و نيازهاي حياتي كشور برقرار كنيم.