شاعر: سيدرضا انوشه                             كلاس پنجم                دبستان شهيد فردوسي زاده

بسم‎الله الرحمن الرحيم

كــاروان عشـــــق افتـــــد بـــه راه                                 هركه خواهد همراه شود بسم‎الله

نداي آن كاروان يا حسين بن علي                               پسر حيدر كرار، فاتح ميــدان تويي

وقتـــي رسيـــدنـد بــه صحــرايـي                                كه نيست رحمي بجز نداي بيرحمي

..........

من آرزو دارم كه خداوند به تمام مردم كمك كند. مثلا به آنهايي كه خانه ندارند خانه بدهد. به جوانها كمك كند تا زندگي سالمي داشته باشند. تمام مريضان را شفا بدهد.هميشه دلم مي‎خواهد كه

من آرزو دارم كه در تهران يك خانه بزرگ و زيبا داشتيم كه پله به بالا ميخورد و يك طرف پذيرايي و طرف ديگر اتاق من بود. در و ديوارش با رنگ صورتي و نرمش با گلها و نقشهاي زيبا ، يك تخت چوبي و يك تلويزيون رنگي يك پرده عروسكي و يك كتابخانه با رنگ عشقم نارنجي پر از كتابهاي زيبا. آه دوست داشتم در اتاقم رو به روياهاي قشنگم باز گردد تا بتوانم از زيباييهاي زندگي لذت ببرم.

من آرزو دارم كه حضرت مهدي(عج) زودتر ظهور كنند و همه مردم را از فقر و ظلم نجات بدهند. من آرزو دارم كه امام زمان(ع) را ببينم. من آرزو دارم كه يكي از امامان به خوابم بيايند و من با ايشان درد دل كنم و يا حداقل مثل يك آهو در دستان امام رضا(ع) آرام بگيرم يا در حرم حضرت معصومه (س) مانند كبوتري 

كوچك بوديم همه آرزوهاي كوچك داشتيم  و بزرگ شديم آرزوهايمان هم مثل خودمان بزرگ شد. بچه‎هاي كوچك آرزوي اسباب بازي مي‎كنند و بزرگترها آرزوي خانه، ماشين و غيره مي‎ كنند. من وقتي كوچك بودم هميشه آرزوي يك