دانش آموزان در روز معلم مي‌خواهند طوري به معلم خود اين روز را تبريك بگويند و بعضي ها به خصوص بچه‌هاي ابتدايي هديه تهيه كرده و آن را به معلم خود مي‌دهند.

روز معلم بود سر كلاس كه رفتم چندتا از بچه‌ها هديه‌هاي خود را روي ميز گذاشته بودند. بعد از جشن كودكانة آنها براي من، اسرار به باز كردن هديه‌ها داشتند. من هم سرانجام با خواستة آنها موافقت كردم. اما يكي از دانش آموزانم پيش آمد و گفت: هدية مرا باز نكنيد بچه‌ها به من مي‌خندند! من هم قبول كردم. بعد از باز كردن چند هديه دل او هم به هوس افتاد و از من خواست تا هديه‌اش را همانند بقيه باز كنم. هر چسبي كه از آن باز مي‌كردم؛ او لبخندي مي‌زد و من هم بي‌صبرانه منتظر بودم كه ببينم هديه‌اش چيست؟ هنوز دو سه تايي از چسب را باز نكرده بودم كه فهميدم؛ هديه يك......

در سال تحصيلي جاري صبح يكي از روزهاي پاييزي با نشاط در سر كلاس حاضر شدم كه با تعجب ديدم دو نفر از بچه‎ها به شدت در حال گريه هستند. از آنها علت را جويا شدم كه نماينده كلاس گفت: خانم! منزه يك هفته است كه مادرش در بيمارستان بستري است و چون مادرش را نديده گريه مي‎كند . فاطمه هم به او گفته من هم يكماه است پدرم را نديده ام و اينها چون پدر و مادرشان را نديده اند گريه مي‎كنند.» من رو به آنها كرده و گفتم: اشكالي ندارد شما بايد براي سلامتي پدر و مادرتان دعا كنيد و قدر آنان را بدانيد. حالا من چه كنم كه مادر و پدرم را پنج سال است نديده ام. آنها به رحمت خدا رفته اند.» تا اين را گفتم زينب به حرف آمد و گفت: «خانم پس من چه كنم كه

در يكي از روستاهاي نزديك نايين تدريس كلاس دوم و پنجم كه مختلط بود بر عهده ام گذاشته شد. در آن سال يكي از دانش‎آموزان پسر كلاس دوم در عين حال كه خيلي با نمك بود، خيلي پرحرف بود. هر روز به اين دانش‎آموز تذكر ميدادم كه در وسط تدريس من صحبتهاي متفرقه نكند ولي او گوشش بدهكار نبود و هر گاه كه چيزي از بيرون مدرسه يادش مي‎آمد؛ بلند سر كلاس ميگفت و حواس بقيه بچه‎‏ها را پرت ميكرد. آن روز مشغول تدريس جمع‏هاي اساسي نوع دوم ( مثلا11= 6+5) بودم. معمولا از خود دانش‎آموزان براي تدريس استفاده ميكردم. لذا از دانش‎آموزان خواستم تا دو دسته شوند. به همين دليل 5 دانش‎آموز را در سمت راست كلاس و 6 دانش‎آموز را در سمت چپ كلاس قرار دادم. سپس از دانش‎آموزان سمت چپ خواستم تا به اندازه‎أي دانش‎آموزان به سمت راست بروند تا دانش‎آموزان سمت چپ ده نفر شوند و يك نفر سمت چپ بماند و دانش‎آموزان نتيجه بگيرند كه جمع 5 و 6 مي‏شود 11 . اتفاقا دانش‎آموزان 6 پسر بودند و 5 دختر. با رفتن دانش‎آموزان سمت چپ به راست يك پسر سمت راست تنها مانده بود. در اين موقع بود كه باز پرگويي حسن آقا گل كرد و زبان باز كرد و گفت: خانم! .......

مدرسه براي ما آموزگاران پر از خاطرات تلخ و شيرين است. روزي از روزها براي آزمايش علوم پنجم (مشاهده جلبكها با ميكروسكوپ) از بچه ها خواسته بودم تا از بركه نزديك مدرسه، آبي كه حاوي جلبك باشد به كلاس بياورند. يكي از دانش آموزان آن روز در شيشه مربايي؛ مقداري آب تهيه كرده بود تا در ساعت علوم محتويات آن را زير ميكروسكوپ مشاهده كنيم. زنگ تفريح آن دانش آموز نگران و سراسيمه به دفتر كلاس آمد كه وحيد آب داخل شيشه را سركشيده است. نگران به طرف وحيد رفتم و از كارش سوال كردم. او با شادماني گفت: «بلي، آب را كه خوردم هيچ، كرم داخل آن را هم خورده ام». او حتي از مزه كرم هم براي ما گفت!!!!

روزهاي برفي ياد آن روزها مي افتم كه اگر سنگ هم از آسمان مي آمد بايد به مدرسه ميرفتيم. مديرآموزگار يكي از دبستانهاي مختلط در يكي از روستاهاي نايين بودم. دوسالي بود كه با يك دانش آموز بيش فعال كار مي كردم. اين دانش آموز مسائل رفتاري فراواني داشت. در يكي از روزهاي برفي كه برف به شدت مي باريد، وقتي زنگ تفريح زده شد؛ هنوز چند دقيقه اي نگذشته بود بچه ‏ها به حياط مدرسه رفته بودند كه خبر آوردند وحيد براي پايين آوردن توپي كه به بالاي پشت بام پرتاب كرده به بالاي پشت بام رفته است. (متاسفانه مدرسه راه پله نداشت و از كنار حياط، از طريق نردباني آهني كه از هم باز مي‏شد به بالا مي رفتيم.) سراسيمه به طرف نردبان دويدم؛ كه ديدم وحيد بالاي پشت بام، پشت به نردبان، توپ به دست ايستاده و ميخواهد پايين بيايد. خيلي جسور بود. با آرامش و تشويق او را پله، پله به پايين هدايت نمودم. هنوز تقريبا يك و نيم متر ديگر با زمين فاصله داشت كه ناگهان دو پله را يكي كرد و از بالا به پايين افتاد. به طرفش دويدم بدن بيجانش به پشت با دست و پاي باز روي برفها افتاده بود. صدايش زدم اما هيچ جوابي نمي داد. بدنم داشت مثل بيد ميلرزيد. فوري او را بغل كرده و او را به دفتر مدرسه رساندم.

در سال تحصيلي جاري صبح يكي از روزهاي فصل پاييز وارد كلاس شدم. با تعجب يك قوطي روغن نباتي را كه خيلي زيبا كادو شده بود و در يكي از وجه هاي آن نيز چوبي نسبتا بلند نصب گرديده بود؛ روي ميز خود مشاهده كردم. پس از آن سه تن از دانش آموزان زرنگ كلاس را ديدم كه دور ميز من جمع شدند و منتظرند كه من از اين كاردستي عجيب سوال كنم. طبق معمول نگاهي بر دور و اطراف خود نمودم و قوطي حلبي را برداشته و آن را برانداز نمودم. سپس از يكي از دانش آموزان پرسيدم: «اين چيست كه روي ميز من گذاشته ايد؟» او گفت: «خانم! اين گيتار شنبه است.» اصلا منظورش را نفهميدم و دوباره سوال كردم. پاسخ داد: «خانم! گيتار شنبه» براي بار سوم سوال كردم و همين جواب را شنيدم. چون دانش آموزان ديدند من منظورشان را نفهميدم. رو به من كرده و گفتند: