روزی از روزها (بز پابند به پا) بزغاله هايش را صدا ميزند که من ميخواهم تا (پشمچين گاه) کوچه پايينی بروم. وقتی من نيستم، دست به برق نزنيد، با کانالهای قفل شده ماهواره ور نرويد و در را هم به روی غريبه باز نکنيد.

بعد از اينکه شنگول و منگول و حبه انگور مثل بزغاله سر تکان ميدهند يعنی چَشم مي‌گويند؛ (بز پابند به پا) راهی ميشود.

از قضا (يا غذا) يکی از گرگها – که در تمام قصه ها نقش گرسنه و قحطی زده را بازی مي‌كند – در همان نزديکيها کمين كرده بود تا دلی از غذا (يا قضا) در بياورد، به صورت (آسه آسه، ريسه ريسه) پشت در خانه بزغاله ها ميرسد و در ميزند.

شنگول و منگول که خيلی بزغاله بودند، حبه انگور را که برای خودش يک پا گرگ بود، ميفرستند که در را باز كند.

حبه انگور مي‌پرسد: «کيه کيه در ميزنه، در رو با لنگر ميزنه؟» آقای گرگ که زياد به اصول اخلاقی پايبند نبود، به دروغ ميگويد: «منم منم مادرتون، مادر مهربونتون.»

حبه انگور ميگويد: «غلط کردی! ما آيفون تصويری داريم! تو خيلی سياهی ولی مادر ما سفيد بود!»

آقای گرگ که خيلی از نظر روحی و شخصيتی آسيب ديده بود، (با دو پای جلو از دو پای عقب درازتر) فکری ميکند و ميگويد: «من مادرتان هستم، فقط 5 دقيقه ای پای اخبار تلويزيون نشستم، سياه شدم! در را باز کنيد.»

شنگول و منگول همانطور که پای کانال بزفشن نشسته بودند.....

مادر
گویند     مرا  چو   زاد     مادر                     پستان به دهان گرفتن  آموخت

شب ها   بر ِ  گهواره      من                        بیدار نشست  و  خفتن  آموخت

دستم  بگرفت  و پا  به  پا  برد                      تا شیوه ی  راه  رفتن  آموخت

یک حرف و دو حرف بر زبانم                      الفاظ  نهاد    و  گفتن   آموخت

لبخند    نهاد     بر    لب    من                      بر غنچه ی گل شکفتن آموخت

پس هستی من ز هستی  اوست                     تا هستم وهست  دارمش دوست

و حالا شعر ایرج میرزای قرن 21

گوینــــــــد   مرا چـــو زاد   مـادر                 روی کاناپه،   لمــــیدن آموخت   

شب ها بر ِ مـــاهــواره تا صبــح                  بنشست و کلیـپ  دیدن  آموخت

برچهـــره، سبوس و ماست مالید                 تا شیوه ی خوشگلیـدن آموخت

بنــــمود «تتو» دو ابروی خویش                 تا رســم کمان کشـیدن  آموخت

هر مــــاه  برفـــت  نزد  جـــــراح                  آیین ِ چروک چیـــــدن  آموخت

دستـــــــــم بگـــرفت و ُبرد بازار                   همـــــواره طلا خریدن  آموخت

با دایــــــی و عمّه های جعــــلی                    پز دادن  و قُمپُــــــزیدن آموخت

با قوم خودش ، همیــــــشه پیوند                  از قوم شــــوهر، بریدن آموخت

آســــــوده نشست و با اس ام اس                  جک های خفن، چتیدن آموخت

چون سوخت غذای ما شب وروز                   از پیک، مدد رسیــــدن آموخت

پای تلفــــن دو ساعت و نیــــــم                     گل گفتن و گل شنیـــدن آموخت

بابــــــام  چــــو آمد از سر کـــار                    بیماری و قد خمیـــــدن  آموخت

بچه نداري كه بگيره حالت
چه تخت و خوب و راحته خيالت

بچه‌ها امروزه مصيبت شدن
ننر شدن، لوس و بد عادت شدن

هزينشون بدجوري رفته بالا
پول علف خرسه براي اونها

.......؟

ورقة امتحان از ديدگاه دانش‌ آموزان!!!

براي ديدن عكس در ابعاد بزرگ روي آن كليك كنيد. 

اوايل شب بود و دلشوره عجيبي تمام بدنم را فراگرفت. بعد از اينكه راه افتاديم. به امر مادرم سبد گلي خريديم. خدا خير دهد كساني  را كه باعث و باني اين رسم و رسومات آبكي شدند. آن زمان صحراي خدا بود و تادلت بخواهد گل! چندتا شاخه گل ميكندند و كارشون راه مي افتاد؛ ولي در اين دوره و زمانه حتي گل خريدن هم براي خودش مكافاتي داردكه نگو و نپرس!!! قبل از اينكه وارد گل فروشي بشوي مانند گل سرخ سرحال و شادابي؛ ولي وقتي كه قيمت‌ها را مي‌بيني قيافه ات مثل گل ميمون ميشود!! البته ناگفته نماند كه بندة حقير هنوز در اوان سنين جواني حدود 39 سالگي هستم و تا اطلاع ثانوي نيز نيار در خود احساس نمي كنم. منتهي به علت اينكه بعضي از اقوام محترم خطر ترشي افتادگي. پوسيدگي روحي و زنگ زدگي عاطفي اينجانب را به اطلاع سلطان بانوي خاندان (مادرم) رسانده بودند؛ با مراسم خواستگاري امشب موافقت كردم.

گفتم: در گروه خودتان چه كاره‏اي؟

بدون شرح

براي مشاهده تصوير در حالت بزرگتر بر روي آن كليك كنيد

رياضيداني در حال مرگ بود. در آن حال با خود گفت:«خداوندا تو كه قطر دايره، نهايت اعداد و جذر اعدادي را كه جذر صحيح ندارند ميداني مرا همچون زاويه‎ي قائمه به درگاهت ببر و در خط مستقيم در روز قيامت برانگيز.» از كتاب قصه‏هاي شيخ بهايي

ديدمش لب حوض ايستاده بود و انتظار مي‎كشيد، مثل هميشه مغرور و دست به كمر. يك بار از او پرسيدم: چرا اينقدر ادعا داري؟ و او پاسخي داد و ادعايي كرد كه هيچيك از مدعيان چنين ادعايي نكرده بودند و نمي‎كنند؛ گفت: «اگر من نبودم زندگي نوع بشر گند بود و گثافت!!» و باز ادامه داد و ادعايي كرد كه حتي هيچيك از خواص نكرده اند و نمي‎كنند؛ گفت: «اگر من نبودم نمازز هيچ مسلماني هم درست و پاكيزه نبود!!»

مشهور است روزي مير داماد و شيخ بهايي، كه هر دو از اجله علما هستند در مسافرتي كه شاه عباس از اصفهان به مشهد مي‏كرد با وي بودند. شاه خواست كه نظر آن‏ها را درباره همديگر بداند. اسب ميرداماد سركشي و بازي مي‏كرد اما ...

يكي از عواملي كه باعث رشد وارتقاي آموزش و پرورش در سالهاي اخير شده سانديس و كلوچه است. البته اين مولفه به صورت مستقيم و غير مستقيم بر روند تمام ادارات و از جمله آموزش و پرورش تاثير دارد. براي تبيين جايگاه كلوچه و سانديس در ارتقا ظرفيت هاي نيروي انساني بايد به اين نكته اشاره كرد كه يكي از بزرگترين فلاسفه معتقد است: «انسان الحيوان ناطق»  كه ترجمه ي فارسي آن مي شود انسان حيوان ناطق است و چون