این دسته گل تقدیم به تمامی دانش آموزان جدید و قدیمی خودم به خصوص دختر عزیزم ملیکا عابدی که دانش آموز درس خوان،مودب و مهربان سال گذشته ام بود.

هرگز شما را فراموش نخواهم کرد و ...

امیدوارم همگی در تمامی مراحل زندگی به خصوص امر تحصیل و در پناه پروردگار مهربان موفق باشید!

مادر
گویند     مرا  چو   زاد     مادر                     پستان به دهان گرفتن  آموخت

شب ها   بر ِ  گهواره      من                        بیدار نشست  و  خفتن  آموخت

دستم  بگرفت  و پا  به  پا  برد                      تا شیوه ی  راه  رفتن  آموخت

یک حرف و دو حرف بر زبانم                      الفاظ  نهاد    و  گفتن   آموخت

لبخند    نهاد     بر    لب    من                      بر غنچه ی گل شکفتن آموخت

پس هستی من ز هستی  اوست                     تا هستم وهست  دارمش دوست

 

و حالا شعر ایرج میرزای قرن 21

گوینــــــــد   مرا چـــو زاد   مـادر                 روی کاناپه،   لمــــیدن آموخت   

شب ها بر ِ مـــاهــواره تا صبــح                  بنشست و کلیـپ  دیدن  آموخت

برچهـــره، سبوس و ماست مالید                 تا شیوه ی خوشگلیـدن آموخت

بنــــمود «تتو» دو ابروی خویش                 تا رســم کمان کشـیدن  آموخت

هر مــــاه  برفـــت  نزد  جـــــراح                  آیین ِ چروک چیـــــدن  آموخت

دستـــــــــم بگـــرفت و ُبرد بازار                   همـــــواره طلا خریدن  آموخت

با دایــــــی و عمّه های جعــــلی                    پز دادن  و قُمپُــــــزیدن آموخت

با قوم خودش ، همیــــــشه پیوند                  از قوم شــــوهر، بریدن آموخت

آســــــوده نشست و با اس ام اس                  جک های خفن، چتیدن آموخت

چون سوخت غذای ما شب وروز                   از پیک، مدد رسیــــدن آموخت

پای تلفــــن دو ساعت و نیــــــم                     گل گفتن و گل شنیـــدن آموخت

بابــــــام  چــــو آمد از سر کـــار                    بیماری و قد خمیـــــدن  آموخت