مدرسه براي ما آموزگاران پر از خاطرات تلخ و شيرين است. روزي از روزها براي آزمايش علوم پنجم (مشاهده جلبكها با ميكروسكوپ) از بچه ها خواسته بودم تا از بركه نزديك مدرسه، آبي كه حاوي جلبك باشد به كلاس بياورند. يكي از دانش آموزان آن روز در شيشه مربايي؛ مقداري آب تهيه كرده بود تا در ساعت علوم محتويات آن را زير ميكروسكوپ مشاهده كنيم. زنگ تفريح آن دانش آموز نگران و سراسيمه به دفتر كلاس آمد كه وحيد آب داخل شيشه را سركشيده است. نگران به طرف وحيد رفتم و از كارش سوال كردم. او با شادماني گفت: «بلي، آب را كه خوردم هيچ، كرم داخل آن را هم خورده ام». او حتي از مزه كرم هم براي ما گفت!!!!

روزهاي برفي ياد آن روزها مي افتم كه اگر سنگ هم از آسمان مي آمد بايد به مدرسه ميرفتيم. مديرآموزگار يكي از دبستانهاي مختلط در يكي از روستاهاي نايين بودم. دوسالي بود كه با يك دانش آموز بيش فعال كار مي كردم. اين دانش آموز مسائل رفتاري فراواني داشت. در يكي از روزهاي برفي كه برف به شدت مي باريد، وقتي زنگ تفريح زده شد؛ هنوز چند دقيقه اي نگذشته بود بچه ‏ها به حياط مدرسه رفته بودند كه خبر آوردند وحيد براي پايين آوردن توپي كه به بالاي پشت بام پرتاب كرده به بالاي پشت بام رفته است. (متاسفانه مدرسه راه پله نداشت و از كنار حياط، از طريق نردباني آهني كه از هم باز مي‏شد به بالا مي رفتيم.) سراسيمه به طرف نردبان دويدم؛ كه ديدم وحيد بالاي پشت بام، پشت به نردبان، توپ به دست ايستاده و ميخواهد پايين بيايد. خيلي جسور بود. با آرامش و تشويق او را پله، پله به پايين هدايت نمودم. هنوز تقريبا يك و نيم متر ديگر با زمين فاصله داشت كه ناگهان دو پله را يكي كرد و از بالا به پايين افتاد. به طرفش دويدم بدن بيجانش به پشت با دست و پاي باز روي برفها افتاده بود. صدايش زدم اما هيچ جوابي نمي داد. بدنم داشت مثل بيد ميلرزيد. فوري او را بغل كرده و او را به دفتر مدرسه رساندم.

مراسم محرم و عزاداري سرور و سالار شهيدان حسين بن علي(ع) در نايين به سبك خاصي برگزار مي شود. چند روز قبل از محرم چند نفر از نوجوانان محله دو عدد چوب را كه به «چق چقي» معروف است، دست گرفته و به هم زده و اين شعر را مي خوانند: «نذر حسين و عباس، يه دوملچو در انداز»

مردم بدين وسيله آغاز محرم را خبر مي شوند و هر كس به اندازة توانايي مالي خود كمك هاي خود را ازقبيل پول، برنج، چاي، قند و ... براي عزاداري محرم اهداء مي كنند. البته اين مراسم اكنون به دليل پيشرفت وسايل ارتباط جمعي به دست فراموشي سپرده شده است و نذورات در حسينيه ها جمع آوري مي شود.

در اوايل تمام شب هاي محرم مدت نيم ساعت جوانان محله در ميدان بيروني حسينيه جمع شده و به كوبيدن دهل مي پردازند و بدين وسيله به مردم اعلام مي شود درب حسينيه به روي عزاداران باز است. اين كار تا شب آخر ماه صفر ادامه مي يابد.

ارزشيابي از فعاليت‎هاي آموزشي و پرورشي، به‎ويژه ارزشيابي پيشرفت تحصيلي، يكي از وظايف مهم هر نظام آموزشي در دنياست. اين عمل عمدتا توسط معلمان در كلاس درس، قبل از آموزش، در جريان آموزش و بعد از آموزش با مشاركت فعال دانش‎آموزان انجام مي‎گيرد و بنابراين ضرورت دارد كه معلمان در اين زمينه از مهارت‎هاي كافي برخوردار باشند. از سوي ديگر معلمان بايد باورداشته باشند كه ارزشيابي پيشرفت تحصيلي مانند آموزش فرآيندي است كه بخشي از آموزش است و به يادگيري دانش‎آموزان كمك مي‎كند. آنچه امروزه هر معلمي به آن نياز مبرم دارد، كسب مهارت سنجش و ارزشيابي در ضمن آموزش(فرآيند يادگيري- ياددهي) است.ارزشيابي پيشرفت تحصيلي كه بخش جدايي ناپذير فرآيند آموزش و تدريس محسوب مي‎شود، از زواياي مختلف و ابعاد گوناگون قابل تأمل و درخور توجه و تعمق است.

لارنس اشتن هاوس اظهار مي‎دارد كه پژوهش« پرس و جويي نظام‎دار و همگاني است». يعني اگر تحقيق نظام‏دار نباشد و امكان استفادة آن براي همگان وجود نداشته‎باشد، نمي‎توان آن را پژوهش تلقي كرد. بر اين اساس پژوهش زماني معتبر و صحيح انجام مي‏گيرد كه از قبل پاسخي در اختيار نباشد و ضمن آن پاسخ پرسش‏هاي پژوهنده فراهم شود و علاوه بر دگرگوني در روش انجام كارها، پژوهنده را به طور ذهني و عملي به تغيير وا ‎دارد؛ در اين معنا پژوهش با اقدام آگاهانه، تعهدآور و ارادي يكي مي‏شود. به عبارت ديگر ضمن پژوهش، انديشه و درك پژوهنده رشد مي‎يابد و هم اينكه پژوهش بر موقعيت اجتماعي فعلي پژوهنده اثرگذار است. با اين تعبير پژوهش هدفمند و ارزشمند است.

در آن لحظه كه انسان خود را به كمك يك نيروي برتر از ماده نيازمند مي‎يابد، دل به سوي آفريدگار دانا و توانا و مهربان جهان مي‎آورد، راز و نياز خود را با او در ميان مي‎نهد و او را به كمك مي‎خواند. در آن لحظه كه آدمي به كمال و شكوه بي‎نهايت آفريدگار جهان مي‎انديشد، سراپا شيفتة آن مي‎شود و دل و جانش به خضوع و خشوع مي‎گرايد و با آهنگ فطرت در برابر آن همه كمال و عظمت، سر تعظيم فرود مي‎آورد. سر به زمين مي‎سايد و زبان به ستايش مي‎گشايد. آري نماز مراسم مخصوصي براي ستايش خدا و راز و نياز با اوست، كه در آن جنبه هاي ارزنده و آموزندة خاصي وجود دارد. نماز سرود عشق و آهنگ آسماني، سرود فضيلت و پاكي، توحيد و يكتاپرستي است كه روح و جان ما را از شرك و آلودگي شست و شو مي‎دهد. اين نماز آتشي مي‎شود در خرمن فحشا و منكر، اينجاست كه قرآن مي‎فرمايد: «ان الصلوه تنهي عن الفحشاء و المنكر، عنكبوت آية 29»